Andrzej Zarzecki     Świdnica bogata w atrakcje 350 – lecie położenia kamienia węgielnego pod budową Kościoła Pokoju w Świdnicy. W przypadku dolnośląskiej Świdnicy oklepane powiedzenie ”cudze chwalicie – swego nie znacie” jest tak trafne, że trzeba je przytoczyć. Wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO Kościół Pokoju jest czymś zupełnie wyjątkowym, a jednocześnie prawie nie znanym poza regionem. To najcenniejszy zabytek sakralnej sztuki protestanckiej na Śląsku i jednocześnie największy drewniany kościół w Europie. Powstał, gdy w wyniku pokoju westfalskiego kończącego wojnę trzydziestoletnią, świdniccy ewangelicy dostali zgodę na wybudowanie świątyni. Jednak cesarskie zezwolenie było obwarowane wieloma warunkami. Świątynia miała być zbudowana z nietrwałych materiałów takich jak drewno, glina i słoma. Nie mogła też mieć dzwonnicy i musiała powstać poza murami miejskimi. Kościół Pokoju stanął w latach 1656 – 57 według projektu wrocławskiego architekta Albrechta von Säbischa na planie krzyża greckiego. Jest to drewniana konstrukcja ryglowa w której przestrzenie między belkami wypełniono słomą i zaprawą z gliny wzmacnianej jajkami. We wnętrzu może się modlić jednocześnie 7, 5 tysiąca wiernych. W wyniku twórczej inwencji, dodatkowo spotęgowanej narzuconymi ograniczeniami, powstała budowla zadziwiająca w każdym detalu. Znów ciśnie się na usta banalne stwierdzenie: tego opisać się nie da – trzeba zobaczyć na własne oczy. Warto także poświęcić trochę czasu na zwiedzenie cmentarza ewangelickiego wokół świątyni na którym, mimo powojennej dewastacji zachowało się wiele cennych nagrobków. Na chwilę odpoczynku doskonale nadaje się urocza kawiarenka „ Cafe 7” zajmująca „Dom Stróża” przy bramie prowadzącej do Kościoła Pokoju. Według mnie, podawana tu szarlotka z lodami również zasługuje na miejsce na liście UNESCO.   Czego nie odkrył Don Brown. Choć Kościół Pokoju to świdnicki zabytek numer jeden, w mieście nie brakuje innych wartych zobaczenia miejsc. Ciekawy jest pochodzący z czasów średniowiecza, układ urbanistyczny Rynku. Pod wieloma budynkami zachowały się średniowieczne piwnice, służące kiedyś do magazynowania piwa. W jednej z nich mieści się znana z sympatycznego klimatu restauracja „Piwnica Świdnicka”. Z historią materialną grodu można zapoznać się w Muzeum Dawnego Kupiectwa, zajmującym część sal ratusza. Bardzo interesująca jest katedra. Teraz uwaga - będzie sensacja na skalę światową !!!! Jeden z zupełnie nieznanych, a jednocześnie nieprawdopodobnie sensacyjnych wątków intrygi, rozszyfrowanej w powieści Dona Browna - Kod Leonarda da Vinci, prowadzi do  świdnickiej katedry. Jak to często w historii spisków bywa, o przeoczeniu tajemnicy zadecydował przypadek. To nie był „kod Leonarda da Vinci” ale „kot Leonarda da Vinci”. Nieprawdopodobne? Tak ale zupełnie prawdziwe. By się przekonać trzeba przyjechać do Świdnicy, wejść w skupieniu do katedry i dokładnie obejrzeć prawy ołtarz. Jest w nim rzeźba przedstawiająca scenę Ostatniej Wieczerzy. Kota będącego przecież nie bez przyczyny symbolem zła i intrygo, umieścił artysta u stóp jednego z apostołów. Teraz już poważnie. Również wokół miasta nie brakuje ciekawych miejsc, gdzie interesująco można spędzić czas. Wyprawa do sztolni i chodników Podziemnego Miasta Riese, ucieszy miłośników adrenaliny i mrocznych historii. Do dziś nie znamy dokładnego celu w jakim hitlerowcy postanowili go zbudować, prawdopodobnie zbadana jest tylko część korytarzy. Doskonałym celem wycieczek jest zamek Grodno i niedawno wyremontowana, wieża widokowa na szczycie Wielka Sowa. Widać z niej całe pasmo Gór Sowich. Okolice Świdnicy doskonale nadają się na rowerowe wycieczki, kto nie lubi pedałowania może „wędrować” po górskich szlakach z firmą "Tommi"  na pokładzie terenowego samochodu. [ więcej zdjęć ze Świdnicy ]